Van vrijwilligersclub naar serieuze speler
Rond 2015 begon het te rommelen binnen de Westfriese Bedrijvengroep. Na jaren waarin gebouwd was aan het samen sterk worden, zocht de organisatie naar nieuwe gemeenschappelijke doelen. De aangesloten ondernemersverenigingen waren kritisch. Ze wilden graag weten wat de WBG nou precies voor hen betekende én waar de contributie naartoe ging.
Het bestuur bestond destijds uit een groep van zo’n zeven vrijwilligers, betrokken mensen met hart voor de zaak, maar zonder vaste ondersteuning. “We hadden ideeën zat,” vertelt John Koomen, destijds bestuurslid. “Maar de uitvoering was een ander verhaal. Alles kwam bij een paar mensen terecht en op een gegeven moment liep het vast. We wankelden. Niet door onwil, maar door te veel hooi op de vork.” De pioniersfase was voorbij en het bestuur moest zoeken naar nieuw draagvlak.
De roep om verandering
Ook Peter Helderman herinnert zich de discussies nog goed. “De vraag was steeds: wat doet de WBG nou precies? Zijn we zichtbaar genoeg? En kunnen ondernemers wel zien wat we opleveren? Dat ging knagen.”
Er moest iets gebeuren. Met dat idee werd een commissie gevormd met bestuursleden vanuit WBG Enkhuizen, de HOC en de WBG. Die commissie kwam met een advies aan het Algemeen Bestuur: De organisatie had meer slagkracht nodig, iemand die het dagelijks werk op zich kon nemen en het gezicht kon zijn van de WBG. “We besloten dat het anders moest,” zegt Peter. “We konden niet langer alles op vrijwilligers draaien. Er moest een uitvoerende kracht komen, iemand die verbindend was en continuïteit bracht.”
Een roerige tijd
Bashar al Badri (l) en Hans Huibers
Die stap bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Binnen het bestuur liepen de meningen uiteen. Uiteindelijk kostte de keuze om te professionaliseren een voorzitter en een bestuurslid. “Dat was pijnlijk,” zegt John eerlijk. “We hadden stevige discussies. Maar als we dat niet hadden aangedurfd, was het misschien wel gestopt. Het had daar zomaar kunnen eindigen.”
In plaats daarvan kwam er een nieuw hoofdstuk. Bashar Al Badri werd aangesteld als verenigingsmanager en Hans Huibers trad aan als nieuwe voorzitter. “We zouden het twee jaar proberen,” vertelt Ramon Stoffer. “Maar het bleek een schot in de roos.”
Van vergaderen naar doen
Met de komst van Bashar en Hans veranderde de dynamiek direct. “Het werd concreter, korter, actiever,” zegt Marja Beets-Visser, nog steeds beheerder van het secretariaat en organisatorische duizendpoot. “Geen eindeloze vergaderingen meer, maar meer actie. Er kwam energie in. Leuke evenementen, gezamenlijke projecten en vooral veel meer ondersteuning voor de lokale verenigingen.”
Ook naar buiten toe werd de WBG zichtbaarder. “Bashar en Hans waren het gezicht van de organisatie,” zegt Peter. “Ze waren overal aanwezig, hielden contact met gemeenten en ondernemers en zorgden dat mensen wisten wie we waren.” John vult aan: “Ze waren een smeermiddel tussen de verenigingen. Dat hielp enorm om iedereen bij elkaar te brengen.”
De professionalisering gaf de WBG niet alleen structuur, maar ook richting. “Al in mijn tijd en tot de hervorming, lag veel werk bij de voorzitter,” zegt oud-voorzitter Piet Dekker. “Dat was niet houdbaar als vrijwilligerstaak erbij. We wilden meer een directeur aan het roer. Iemand die de dagelijkse gang van zaken regelde, zodat het bestuur zich op inhoud kon richten. Dat werkte. Vanaf dat moment kon de WBG echt groeien.”
Zichtbaar worden
Die groei ging niet vanzelf. “De grootste uitdaging was zichtbaar maken wat je doet,” aldus Jeroen Spiekker. “Ondernemers zagen de WBG vaak als iets abstracts. Ze keken naar hun eigen vereniging en vroegen zich af wat die paraplu erboven hen bracht. Waarom betalen we contributie? Wat krijgen we daarvoor terug? We moesten bewijzen wat we waard waren.” De WBG werkte namelijk keihard en er was ook genoeg te doen. Maar niet alles was (en is) even zichtbaar, omdat veel trajecten tijd nodig hebben.
Dat besef leidde tot een omslag in denken. “Van lobby tot samenwerking,” zegt Hans Huibers. “We moesten laten zien dat de WBG verschil maakt, ook voor de bakker, de slager, het installatiebedrijf. Want dat zijn óók de mensen die profiteren van goed beleid, bereikbaarheid en samenwerking in de regio.” En dat wérd zichtbaar in een actieve en langdurige lobby over de huisvesting arbeidsmigranten die tot op de dag van vandaag voortduurt. Maar ook snel schakelen, zoals rondom de werkzaamheden aan de A7.
De kracht van verbinding
Langzaam maar zeker groeide het vertrouwen in de nieuwe koers. De WBG kreeg een gezicht, een stem en een plek aan tafel bij gemeenten, provincie en andere regionale organisaties. En het werkte aanstekelijk. “We kregen een soort zwaan-kleef-aan-effect,” zegt Hans. “Clubs die eerst niets met de WBG te maken wilden hebben, werden nieuwsgierig. Ze kwamen naar bijeenkomsten, zagen wat we deden en wilden erbij horen. De borrels zaten vol, de energie groeide.”
Ook binnen de lokale ondernemersverenigingen veranderde het sentiment. “Ik was destijds voorzitter van wat nu Enkhuizen Onderneemt heet,” vertelt Hans-Peter Baars. “En ik was behoorlijk kritisch: wat krijgen we voor die bijdrage? Maar toen er een vaste verenigingsmanager kwam, veranderde dat beeld. Je had iemand die je echt kon aanspreken. Het professionaliseren van de backoffice was de eerste stap vooruit.”
Van crisis naar kracht
Het huidige bestuur van de WBG met ondersteunende krachten
Wat begon als een noodgreep, groeide uit tot de motor van de organisatie. De WBG werd steviger, zichtbaarder en relevanter. “Het is uiteindelijk precies geworden wat we toen hoopten,” zegt John. “Een organisatie met inhoud, continuïteit en een duidelijke rol in de regio.” En een organisatie die vooruit keek. Zo wordt al jaren gesproken over de ontwikkeling van de Houtribdijk, in bredere vorm of met een betere aansluiting op de Westfrisiaweg. Maar ook als het gaat om de ontwikkeling van de arbeidsmarkt. De Talent Academy werd opgericht en het ontwikkelen en behouden van talent in onze regio is voortdurend onder de aandacht.
Colin van der Laan ziet de effecten nog elke dag. “We zijn regionaal afhankelijk van elkaar. De WBG verbindt, signaleert en agendeert thema’s die ons allemaal raken: van netcongestie en de energietransitie tot talentontwikkeling en bereikbaarheid van de regio. Dat kan alleen met een serieuze club, met mensen aan het roer die weten hoe het werkt.”
Volwassen organisatie
En precies dat maakt de stap naar vandaag zo betekenisvol. Waar de professionaliseringsslag van toen de WBG overeind hield, hebben Hans-Peter, Renate van der Laan en het huidige bestuur de afgelopen jaren opnieuw verdieping aangebracht. De organisatie is volwassener geworden, scherper in haar rol en zichtbaarder dan ooit. Vrijwel alle ondernemersverenigingen in de regio zijn inmiddels aangesloten, wat niet alleen iets zegt over de kracht van de WBG, maar vooral over het vertrouwen dat ondernemers in Westfriesland hebben opgebouwd. Van vrijwilligersclub naar serieuze speler en vandaag de dag een regionale motor die continu blijft groeien en bouwen aan een sterk, eensgezind Westfriesland.